­­­­Zoals de maatschappij nu is ingericht is het de bedoeling dat ouderen zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Er zijn geen bejaardentehuizen meer zoals vroeger waar ouderen op relatief jonge leeftijd, soms zelfs al een paar jaar na hun pensioen, gingen wonen en waar zij de veiligheid, de service, het comfort en de gezelligheid van samen wonen konden genieten.

Ouderen blijven veel langer jong.
Waar vroeger 55+ als een half bejaarde leeftijd werd beschouwd en mensen met de VUT gingen, staan 55-plussers van nu nog midden in hun werkzame leven. Hebben zij nog relatief jonge kinderen en voelen zij zichzelf als een ‘jonge of beginnende senior’.

Woon behoeftes veranderen (70+)
De maatschappij is erop ingericht dat ouderen zelfredzaam moeten blijven en in een zo laat mogelijk stadium, als de persoonlijke situatie het thuis wonen echt niet meer toelaat, hun toevlucht kunnen nemen tot verzorgd of verpleegd wonen.

Het thuis blijven wonen voor ouderen hoeft niet te betekenen dat zij blijven wonen in het huis waar zij altijd hebben gewoond, veel ouderen besluiten een appartement in een seniorenflat te kopen of huren of gaan naar een aanleunwoning in de buurt van een verpleeghuis.

Dichtbij winkels wonen, dichtbij kinderen, een huis zonder tuin, een lift, een gerieflijk balkon, kleiner wonen, minder kamers. Als een partner is overleden, de kinderen drukke gezinslevens hebben gekregen, fysieke beperkingen een steeds grotere rol gaan spelen of als vrienden wegvallen en daardoor het sociale leven verandert.

Goede redenen om na de ‘eerste fase van ouder worden’ (60+) een andere woning te gaan zoeken om de volgende fase van een ‘beginnende hogere leeftijd’ (70+) goed door te komen. In een comfortabel appartement of aanleunwoning kan men doorgaans lange tijd blijven wonen.

Zo lang mogelijk thuis blijven wonen.
Dit houdt in dat naarmate de ouderdom vordert of de fysiek/medische situatie verandert, de woonsituatie zoveel mogelijk wordt aangepast aan de behoeften van de ouderen. Met mantelzorg, thuiszorg en eventuele diensten aan huis. Mantelzorgers (veelal kinderen), huisartsen, casemanagers en thuiszorgorganisaties zijn afgestemd op het bieden van ondersteuning en zorg voor ouderen met fysieke of mentale beperkingen zoals een beginnende dementie.

Deze zorg-ringen worden aangevuld met professionele mantelzorg, pedicures, kappers, psychologen, boodschappendiensten, maaltijdendiensten, e.d. die allen hun diensten aan huis kunnen aanbieden. Van de persoonlijke mantelzorgers zoals familie, kinderen, wordt verwacht dat zij deze zorgcirkels aanvragen, mede aansturen, van informatie voorzien en dat zij alle overgebleven zaken zullen regelen en coördineren waar de oudere dat zelf niet meer kan. Zoals schoonmaken, dagindeling, vervoer, medische afspraken, persoonlijke begeleiding. Daarnaast familiebezoek, voor de gezelligheid samenzijn.

 

Het bereiken van een hoge leeftijd (80+)
Een volgende fase in wonen dient zich aan als het zelfstandig wonen niet meer gaat en de fysiek, mentale en mantelzorglasten te groot worden. Dan wordt er uitgekeken naar een verzorgings- of verpleeghuis, afhankelijk van de medische- en zorgindicatie. Mensen met een ruimer budget kunnen zelf een particulier verzorgingshuis kiezen. Deze zijn er in alle soorten en maten, afhankelijk van de benodigde zorg en wensen op het gebied van locatie, omgeving, sfeer en sociale achtergrond.

 

Vooruitdenken over zelf zorg of wachten tot het lot beslist
Ontkent men eventuele zorgbehoeftes in de toekomst en weigert men na te denken om de verzorging op hoge leeftijd te waarborgen en blijft men soms ‘hardnekkig’ volhouden dat thuis blijven wonen de enige wens of optie is, dan kan het gebeuren dat het lot anders beslist.

Een nare val, gebroken heup of knieblessure en naar een revalidatiecentrum.
Het komt veel voor dat transferverpleegkundige en arts besluiten dat men niet meer terug naar huis kan i.v.m. het ontbreken van de juiste verzorging. Het zijn verdrietige situaties, sommige mensen zien hun oude huis nooit meer terug. En vaak moet er met spoed een verzorgingshuis gevonden worden, wat niet altijd de eerste keuze is.

Dit is enigszins te voorkomen als men op tijd nadenkt over dit soort situaties, zich voorbereid en wensen kenbaar maakt. Het vraagt erom vooruit te lopen op toekomstige situaties en alvast ergens te gaan wonen waar ongemakken kunnen worden opgevangen (zoals een huis zonder trap en met een lift) en zorg gemakkelijker voorhanden is

 

Praat met elkaar en maak je wensen kenbaar in een levenstestament.
Het is goed om in de familie te toekomst bespreekbaar te maken. Met elkaar, ouders met kinderen of neven en nichten bespreken hoe een gezondheidsverloop het wonen zou kunnen beïnvloeden.

Wie mag mee denken en eventueel meebeslissen als dat zelf niet meer lukt, leg zaken vast in een levenstestament. Een levenstestament is een document waarin wordt vastgelegd wat wensen en beslissingen zijn over iemands leven, voor het geval die persoon daarover zelf niet meer kan beschikken. Denk hierbij aan ernstige beperkingen zoals na een beroerte, hersenbeschadiging of dementie.